Choroba Peyroniego polega na odkładaniu się w strukturach prącia, a dokładniej w osłonce białawej ciał jamistych penisa, wapiennych blaszek, powodujących jego deformację (skrzywienie) i / lub zaburzenia erekcji.
Wyróżniamy następujące czynniki ryzyka, zwiększające prawdopodobieństwo wystąpienia choroby Peyroniego:
cukrzyca
zaburzenia w obrębie tkanki łącznej
przebyte mikrourazy i urazy prącia – np. złamanie prącia.
zaburzenia erekcji, głównie te w przebiegu cukrzycy.
przebyte operacje w obrębie układu moczowo-płciowego, np. usunięcie raka prostaty – prostatektomia radykalna.
podatność genetyczna – występowanie choroby peyroniego w rodzinie (np. u brata, ojca) zwiększa ryzyko zachorowania;
Wyróżniamy 2 fazy choroby Peyroniego:
Ostra – trwająca zwykle ok. 6-18 m-cy, podczas której pacjent wyczuwa w strukturze prącia położony podskórnie guzek, stwardnienie, bolesny podczas dotyku lub erekcji, powodujące postępujące skrzywienie prącia, utrudniające penetrację.
Przewlekła – powyżej 24 m-cy od czasu wystąpienia pierwszych objawów, polegajaca na tworzeniu się twardej niebolesnej płytki wapiennej wyczuwalnej w trakcie dotyku, położonej podskórnie, nie zmieniającej już swoich rozmiarów, powodującej raczej stabilne skrzywienie prącia oraz postępujące zaburzenia erekcji.
Skrzywienie prącia może mieć charakter wrodzony, gdy związane jest z nieprawidłową budową anatomiczną, jednakże najczęściej wielkość i funkcja prącia w tym przypadku są prawidłowe lub nabyty, najczęściej w wyniku choroby Peyroniego, ewentualnie na skutek przebytego urazu prącia.
Wskazaniem do leczenia operacyjnego skrzywienia prącia jest brak możliwości odbycia satysfakcjonującego stosunku seksualnego w związku z trudnościami podczas penetracji lub uraz psychiczny pacjenta związany z deformacją anatomiczną penisa.
1. Plikacja (tzw. operacja Nesbitta) tj. sfałdowanie dłuższej krzywizny skrzywionego prącia za pomocą pojedynczych niewchłanialnych szwów chirurgicznych (linia szwów może być wyczuwalna po operacji), związana zwykle ze skróceniem prącia, stosowana u pacjentów ze skrzywieniem do 60 st. w przebiegu choroby peyroniego lub w przypadku skrzywień wrodzonych.
2. Elongacja związana z uzupełnieniem ubytku specjalną „łatą” błony białawej krzywizny mniejszej skrzywienia prącia, po naciętej lub wyciętej całkowicie płytce Peyroniego, zapewniającą szczelność ciał jamistych, związana zwykle z pooperacyjnym wydłużeniem prącia. Elongacja jest najczęściej wykonywana w przypadku istotnych deformacji prącia powyżej 60 stopni.
W przypadku współistniejącego skrzywienia prącia oraz zaburzeń erekcji, postępowaniem z wyboru jest implantacja półsztywnej lub hydraulicznej protezy prącia, pozwalająca w trakcie jednej operacji skorygować skrzywienie jak również rozwiązań problem zaburzeń erekcji.
Pełen okres rekonwalescencji i powrót do aktywności seksualnej po operacji skrzywienia prącia trwa zwykle ok. 6 tygodni.
Pacjenci po operacyjnej korekcie skrzywienia prącia mają lepszą samoocenę, większą pewność siebie i satysfakcję z życia seksualnego.
600 zł za 1 sesję, wymagane zwykle 4 sesje
od 24 000 zł
od 24 000 zł
TomaszPurwin.pl © 2025